Συνέντευξη στον Κώστα Γιάντσιο

Δεν πιστεύει ότι η κωμωδία πρέπει να επιλέγεται λόγω κρίσης απλώς για να γελάσουμε αλλά γιατί μπορεί να φέρει στην επιφάνεια σημαντικότερα μηνύματα. Με τον ίδιο τρόπο έχει μια ξεκάθαρη θέση για τις μεγάλες αλλαγές που μας περιμένουν, για τις δικές της επιλογές αλλά και για τη σχέση της με την κρίση.

Είναι ανάγκη αυτό το διάστημα οι καλές κωμωδίες; Παίζει ρόλο η εποχή για να επιλέξει κάποιος να ανεβάσει μία κωμωδία;
Προσωπικά δεν επέλεξα το κείμενο για αυτό το λόγο και γενικά δεν κινούμαι με το ότι η εποχή είναι βαριά και έτσι χρειαζόμαστε κάτι για να γελάσουμε. Εξάλλου αν δείτε το έργο ή αν το γνωρίζατε είναι μία πολύ πικρή κωμωδία. Φανταστείτε, μάλιστα ότι τα συναισθηματικά σημεία είναι πολύ πιο τονισμένα από τον Γρηγόρη Βαλτινό για να έρθουν και πιο κοντά στη δική μας ψυχοσύνθεση. Οπότε δεν είναι μία αμιγώς κωμωδία που γίνεται για να χαβαλεδιάσουμε, κάτι το οποίο δεν ενστερνίζομαι σε καμία περίπτωση.

Είναι μία κωμωδία, που μέσα από το χιούμορ, αποδομεί τις δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει κανείς στις συνθήκες μίας μεγαλούπολης. Είναι ένα έργο του Νηλ Σάιμον που έχει ξεχωρίσει γιατί πάει αντίθετα στις αμερικανικές νόρμες και σήμερα μετά από σαράντα χρόνια υπάρχουν νόρμες και συνθήκες, που εγκλωβίζουν τους ανθρώπους, κάνοντας το κείμενο ακόμα πιο επίκαιρο. Σε ποιο βαθμό το έχετε «πειράξει» ή το έχετε φέρει σε μέτρα της σημερινής εποχής και της κοινωνίας;
Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτός ο κόσμος, αν κοιτάξεις προς τα πίσω κάνει κύκλους. Αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Δεν έχει πειραχτεί καθόλου ο βασικός κορμός του έργου, δηλαδή ο άντρας απολύεται, η γυναίκα ψάχνει να βρει δουλειά, η γυναίκα απολύεται, μένουν χωρίς λεφτά, είναι πολύ κοντά στο να χάσουν το σπίτι τους, όλα αυτά ισχύουν. Έχει δοθεί έμφαση σε ορισμένες ιδιαίτερες στιγμές, όπως στο ότι μόνο μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση. Επίσης η απόδοση έχει μία ποιητική χροιά, που στο κείμενο του Νηλ Σάιμον, ενδεχομένως να μην υπάρχει. Έχει βάλει αρκετά το χεράκι του ο Γρηγόρης αλλά δεν έχει αλλάξει η ροή του έργου, με τα σκουπίδια που βρωμάνε, το θόρυβο της πόλης.

Εσείς εντοπίζετε κάτι διαφορετικό όσο αναφορά την προετοιμασία ανάμεσα σε μία κωμωδία και σε ένα δράμα;
Στην κωμωδία είναι πιο περίεργα τα πράγματα γιατί ο πολύς ο κόσμος όταν δει ένα δράμα σου λέει «μπράβο, τι καλά που έπαιξες». Αυτό το λέω γιατί το ένιωσα πολύ έντονα και στο «Νησί». Η κωμωδία θέλει τέτοια ενέργεια, εννοώντας σωματική και εγκεφαλική εγρήγορση, γιατί τα πράγματα παίζονται σε ένα άλλο timing. Δεν μπορείς να είσαι στο ρελαντί σου ή να αφεθείς καμία στιγμή και αυτό είναι κάτι που ισχύει και στην πρόβα και είναι αρκετά δύσκολο. Οι ώρες που κάνεις πρόβα είναι οι ώρες που πραγματικά κουράζεσαι, προσωπικά εξοντώθηκα. Αν δείτε το έργο την πρώτη μία ώρα είμαστε εγώ με το Γρηγόρη μόνοι μας στη σκηνή.

Αν κάποια μέρα δεν είστε καλά είτε σωματικά είτε ψυχολογικά, τι ρόλο μπορεί να παίξει αυτό ειδικά σε μία κωμωδία; Σας έχει προβληματίσει ποτέ σε κάποιες στιγμές;
Δεν μου έχει τύχει ποτέ κάτι τόσο έντονο. Ψυχολογικά έχω και εγώ τις διακυμάνσεις μου. Όταν αρρωσταίνω, π.χ. φέτος όταν έπαιζα πολλές μέρες με πυρετό το αντιμετώπισα όπως κάνουν τα παιδιά, τα οποία όταν είναι άρρωστα και αρχίζουν να παίζουν με τους γονείς ή τα αδέρφια τους για λίγη ώρα ξεχνιούνται. Κάτι τέτοιο συμβαίνει, παίζεις λοιπόν – γιατί και αυτό ένα είδος παιχνιδιού – και αρχίζεις και ξεχνιέσαι για λίγο γι’ αυτό αρχίζεις και το αντιλαμβάνεσαι αλλιώς. Όταν τρέμεις από τις κομάρες ή, όπως έχει τύχει σε συναδέλφους να έχει πεθάνει ο πατέρας τους και να πρέπει να ανέβουν στην σκηνή, αυτό αγγίζει τα όρια του απάνθρωπου.

Τι είναι αυτό που μάθατε από την περίοδο της παραγωγής στο «Νησί»;
Ήταν ένα πράγμα, στο οποίο υπήρχαν πολλοί άνθρωποι αρχής γενομένης από το Θοδωρή Παπαδουλάκη, τη Μιρέλα Παπαοικονόμου, τη Βικτόρια Χίσλοπ, τον Αντώνη Χαλκιά και ένα σωρό άλλους συνεργάτες που έκαναν φοβερή προετοιμασία. Αυτοί οι άνθρωποι προετοιμάζονταν ενάμιση χρόνο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα. Άρα έμαθα ότι αν προετοιμαζόμαστε σωστά για την καλύτερη εκτέλεση είμαστε ικανοί για πολύ καλύτερα πράγματα από αυτά που κάνουμε. Αντικειμενικά πρέπει να πω ότι δεν ήταν μία ακριβή παραγωγή, μετρώντας το με νούμερα δηλαδή. Όταν κάνεις αυτή την παραγωγή και ξοδεύεις ένα ποσό αντίστοιχο με το ποσό που ξοδεύεις για ένα σήριαλ σε στούντιο, δε θεωρείται ακριβή η παραγωγή, συγκριτικά πάντα. Επομένως είμαστε ικανοί για τα καλύτερα. Η οργάνωση επιφέρει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα. Προσωπικά το είδα και από τη δική μου τη δουλειά. Έξι μήνες πριν έκανα πρόβες, τρεις μήνες πριν ήξερα τι ρούχα θα φοράω, πως θα είμαι βαμμένη και χτενισμένη. Αυτό λέει πάρα πολλά για την ψυχή σου, καθώς κοντά στην ώρα του γυρίσματος είσαι ήδη μέσα στο ρόλο, έχεις ασχοληθεί.

Αφήνουν αποτυπώματα οι ρόλοι που υποδύεστε;
Δεν ισχύει για μένα αυτό που λέει η σχολή Στράσμπεργκ ότι πρέπει να γίνω ο ρόλος και να τον κουβαλάω όλη μέρα μέσα μου σαν ένα βάρος αλλά σίγουρα αφήνουν κάτι, το οποίο συνήθως είναι κάτι θετικό επειδή είναι και ένα συνειδησιακό ταξίδι. Κάθε ρόλος σου φωτίζει λίγο σκοτεινά σημεία μέσα σου και μαθαίνεις πράγματα. Θέλω να πω ότι η υποκριτική ή θα είναι άκρως ψυχοθεραπευτική ή άκρως σχιζοφρενική. Ο τρόπος που θα διαχειριστείς όλη αυτή την πληροφορία κάνει τη διαφορά.

Εσάς ως θεατή, τι σας προκαλεί το ενδιαφέρον σε μία παράσταση;
Να με αφορά αυτό για το οποίο μιλάνε οι άνθρωποι, αυτό είναι το σημαντικότερο. Γι’ αυτό και πάντα αρπάζομαι από το κείμενο, λέω αν αυτό αφορά εμένα, γιατί δεν θα αφορά και άλλους εκατό; Αυτό σκέφτομαι πάντα. Σε δεύτερο επίπεδο, θέλω να λέγεται με αλήθεια ακόμα και αν δε συμφωνώ με τις επιλογές, γιατί η αλήθεια του καθενός είναι διαφορετική αλλά για μένα αυτό είναι πολύ βασικό για να πω ότι μου αρέσει κάτι και έχει πιθανότητες να με κερδίσει. Μετά υπεισέρχονται κι άλλοι παράγοντες όπως το πόσο ευφάνταστο είναι, το πόσο ανατρεπτικό, πόσα πράγματα με μη αναμενόμενο τρόπο συμβαίνουν μπροστά σου, όλα αυτά σαφώς ανεβάζουν τον πήχη.

Υπάρχουν μύθοι γύρω από τους ηθοποιούς και τους καλλιτέχνες που πρέπει να καταρρεύσουν; Έχει τύχει, σε περιόδους όπου η προβολή σας ήταν μεγαλύτερη, να νιώσετε ότι εξαιτίας της δημοσιότητας σε ένα κύκλο ανθρώπων έχει δοθεί λάθος εντύπωση για σας, ακριβώς λόγω αυτής της δημοσιότητας;
Ένα σωρό άνθρωποι νομίζω ότι έχουν λάθος εντύπωση από την πραγματική. Αυτό μπορεί να αφορά και το στενό μας κύκλο. Εδώ πάλι σε προσωπικό επίπεδο, δεν μπορείς να μπεις στο μυαλό του καθενός, απλώς περιμένεις ότι ο χρόνος και τα πράγματα, οι διαδρομές δηλαδή σε βάθος χρόνου θα είναι αποκαλυπτικές γενικά για τους ανθρώπους και θα αποσαφηνίσουν κάποια πράγματα. Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους τους τομείς και ότι τίποτα δεν κρύβεται από το φως του ήλιου.

Τι σας ανησυχεί περισσότερο αυτήν την περίοδο;
Με ανησυχεί μήπως δεν εκμεταλλευτούμε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία που μας δίνεται μέσα από αυτή την κατάσταση να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας. Με ανησυχεί όταν βλέπω ανθρώπους να αναμένουν να ξαναγυρίσουν εκεί που ήταν πριν από πέντε χρόνια. Γίνονται σημαντικές αλλαγές αυτή την περίοδο όχι μόνο στην Ελλάδα και αν δεν καταλάβεις ότι μεταβαίνεις σε μία νέα εποχή, την οποία δεν ξέρω αν θα την προλάβουμε, δεν αρχίσεις να τη βλέπεις και να την ανακαλύπτεις, αυτό πρέπει να σε τρομάζει πολύ περισσότερο και όχι το άγνωστο. Όχι ότι δεν είμαι από τους ανθρώπους, που τους φρικάρει λίγο το άγνωστό αλλά βουτάω, τι να κάνω.

Έχετε αλλάξει κάποιους στόχους σας εξαιτίας των αλλαγών που συμβαίνουν;
Τίποτα. Από τα εικοσιπέντε μου χρόνια, πήρα κάποιες αποφάσεις σε σχέση με τη δουλειά μου και τα λεφτά και ήμουν λίγο συνειδητοποιημένη και επομένως δεν μπήκα σε αυτό το τριπάκι. Όπως ζούσα, ζω. Ποτέ μου δεν με ενδιέφερε τίποτα ιδιοκτησιακό, φυσικά και θέλω να κερδίζω τη ζωή μου, δεν ξέρω αν δεν μπορώ να έχω το μεροκάματό μου πως θα μου φανεί αλλά δεν θέλω τίποτα άλλο ούτε με ενδιαφέρει.

Σε σχέση με άλλους τομείς, βλέπουμε ότι ο κόσμος πηγαίνει στο θέατρο. Θεωρείτε ότι ο κόσμος περιμένει κάτι παραπάνω όταν επιλέγει να παρακολουθήσει ένα καλλιτεχνικό γεγονός;
Το ενεργό θεατρικό κοινό δεν υπερβαίνει τις εικοσιπέντε χιλιάδες ανθρώπους. Μιλάμε για τους επιπλέον πάντα παρόλο που δεν έχουμε θεατρική παιδεία, γιατί θεωρώ ότι δεν έχουμε καθόλου. Δεν είμαστε σαν το αγγλικό ή το γαλλικό κοινό. Το να πάει κάποιος μία φορά το χρόνο στο θέατρο, δεν σημαίνει τίποτα. Από την άλλη, λίγο η πενία της τηλεόρασης, λίγο το ότι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε κάπου αλλά βρίσκουν παντού ένα τείχος είτε αφορά το φαγητό, που έχει ακριβύνει είτε άλλους τρόπους διασκέδασης, νομίζω ότι τελικά βρίσκουν μία διέξοδο στο θέατρο. Πάντως έχει σημασία να μπεις και δεις κάτι που σου αρέσει γιατί ίσως αναζητήσεις να δεις μετά και κάτι άλλο και συνεπώς θα υπάρχει μία κινητικότητα.

Υπάρχουν κάποια επόμενα σχέδια για το καλοκαίρι στο θέατρο;
Μετά τη Θεσσαλονίκη, έχουμε μία μικρή περιοδεία σε κάποιες μεγάλες πόλεις μέχρι τέλος Μαΐου. Φέτος το καλοκαίρι νομίζω ότι θέλω να ξεκουραστώ γιατί έχω τρία χρόνια να κάνω διακοπές.

Μάθετε περισσότερα για την παράσταση και κερδίστε προσκλήσεις εδώ.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ