Οι επιζήσαντες

Πριν ένα χρόνο περίπου 200 αναγνώστες του biscotto 2310 είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν αποκλειστικά τη γενική πρόβα του «I Will Survive» και έφυγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Η παράσταση είχε τόση επιτυχία που άφησε τη Θεσσαλονίκη, όταν έπιασαν οι μεγάλες ζέστες. Φέτος, αφού ταξίδεψε στην Αθήνα, επιστρέφει για να κλείσει τον κύκλο της εδώ και εγώ είχα μια ευκαιρία να ξανασυναντήσω τους πρωταγωνιστές λίγο πριν την πρεμιέρα και να τα πούμε πριν πάνε στα καμαρίνια. Όσα συζητήσαμε ακολουθούν…

Συνέντευξη στον Κώστα Γιάντσιο

Πως ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία;
Α.Α: Και η ιδέα αλλά και η συνάντηση ξεκίνησαν από τον Γιώργο (Παπαγεωργίου). Ο Γιώργος με την εμπειρία που είχε από την «Κατσαρίδα», μιας παράστασης δύο ατόμων, είχε την ιδέα να με πάρει τηλέφωνο καθώς είχαμε δουλέψει μαζί στον «Κανένα» του Χρήστου Νικολέρη, όπου συνειδητοποιήσαμε πόσο κοινό κώδικα και χιούμορ είχαμε. Μου πρότεινε λοιπόν να κάνουμε μία δουλειά οι δυο μας κι εγώ, παρόλο που τότε ήμουν πολύ πιο ψαρωμένος και ανίδεος όσον αφορά αυτό που λέγεται παράσταση για δύο, με κλειστά μάτια του είπα ναι. Βλέποντας όλη αυτή τη διάθεση που έχει και την εμπειρία και γνωρίζοντας το ταλέντο που έχει σ’ αυτό το είδος θεάτρου, το οποίο για τα δικά μου δεδομένα είναι πολύ πιο καινούργιο και ζόρικο δεν το σκέφτηκα καθόλου. Αργότερα ήρθαμε σε επαφή με το σκηνοθέτη μας, τον Γιάννη Σαρακατσάνη, ο οποίος είχε την ιδέα του ύφους της παράστασης, δηλαδή τι θα κάνουμε, σε ποιον άξονα θα κινηθούμε και ποιο θα είναι το τελικό στόρυ. Πάνω σε αυτό πατήσαμε, δουλέψαμε πάρα πολύ αυτοσχεδιαστικά και καταλήξαμε στο κείμενο όπου αναφέρεται σε δύο τελευταίους επιζώντες πάνω στη γη που προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τον πολιτισμό.

Μετά από δύο σεζόν με το πολύ καλό ξεκίνημα στη Θεσσαλονίκη και την επιτυχημένη συνέχεια στη Αθήνα, τι δεν φανταζόσουν πέρυσι τέτοια εποχή;
Γ.Π: Ότι θα ξαναείμαστε εδώ μετά από ένα χρόνο και ότι θα έχουμε παίξει την παράσταση στην Αθήνα, την Καβάλα, την Πτολεμαϊδα και σε τόσα άλλα μέρη. Δεν περιμέναμε ότι η παράσταση θα είχε την απήχηση που έχει. Θεωρούσαμε ότι θα ερχόταν να το δουν μόνο κάποιοι συνομήλικοι μας.

Στην περιφέρεια υπήρχε και κοινό που δεν το περιμένατε;
Α.Α: Όχι μόνο στην περιφέρεια αλλά και στην Αθήνα. Για μένα η μεγάλη έκπληξη ήταν η σύσταση του κοινού, όχι μόνο η ανταπόκριση. Βλέπαμε παιδιά από δεκαέξι χρονών μέχρι και εβδομήντα, οι οποίοι αντιμετώπιζαν την παράσταση και το χιούμορ, που είναι πιο κοντά στη δική μας γενιά, με την ίδια όρεξη και τον ίδιο αυθορμητισμό με τους νεότερους. Αυτό ήταν μαγικό.

Στη συγκεκριμένη παράσταση γιατί επιλέξατε τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους να τους κρατάνε δύο άντρες, όπου εκ των πραγμάτων δεν αφήνει προσδοκίες; Δηλαδή το να εξαρτάται ο πολιτισμός μόνο από δύο άντρες στον πλανήτη είναι λίγο περίεργο.
Γ.Π: Καταρχήν επειδή έπρεπε να παίξουν δύο άντρες σε αυτή την παράσταση. Γι’ αυτό και το φινάλε παραμένει ανοιχτό όσον αναφορά σε αυτό το κομμάτι γιατί κανένας δεν ξέρει τελικά αυτοί οι ήρωες τι συναντήσανε αφού αποφασίσανε και οι δύο να φύγουν προς μία άγνωστη κατεύθυνση παρέα μαζί. Άλλο είναι όμως το point που θέλαμε να περάσουμε σε αυτή την παράσταση. Θέλαμε να μιλήσουμε για μία άλλη πορεία όσον αναφορά την αρχή του κόσμου και να μιλήσουμε πολύ για την ανδρική φιλία, η οποία ίσως πολλές φορές είναι πιο δυνατή από μία ερωτική σχέση που μπορεί να προκύψει ανάμεσα σε έναν άντρα και σε μία γυναίκα. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι η μοναδική γυναικεία παρουσία σε αυτή την παράσταση είναι και η γυναίκα-σύμβολο που για μας έχει μεγάλη σημασία.

Η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη έχει έναν συμβολισμό φαντάζομαι.
Γ.Π: Για εμάς έχει έναν χαρακτήρα happening η επιστροφή μας εδώ. Είναι ουσιαστικά δεκαπέντε εορταστικές παραστάσεις στον τόπο του εγκλήματος, εκεί που ξεκινήσαμε την παράσταση και για μας κλείνει ένα κύκλος όπως άρχισε. Μέσα στο καλοκαίρι η παράσταση όμως θα «ταξιδέψει» σε κάποια επιλεγμένα μέρη, κοντινά της Θεσσαλονίκης. Αυτό για μας είναι ένα συναισθηματικό κλείσιμο για μία δουλειά που ξεκίνησε από εδώ.

Στη χώρα πλέον, η έννοια της επιβίωσης έχει πάρει πολλές προεκτάσεις από το να έχει κάποιος τα βασικά για να ζήσει μέχρι το αν θα επιβιώσει ένα οικονομικό σύστημα. Εσείς την ανασφάλεια του κόσμου πως τη βλέπετε;
Α.Α: Καταρχήν να πω ότι το θέμα είναι παγκόσμιο και ότι είμαστε στους τυχερούς του πλανήτη που δεν ζούμε τριτοκοσμικά και που έχουμε ακόμα κάπου να κοιμηθούμε και ένα φαγητό να φάμε. Αιώνες τώρα, υπάρχουν άνθρωποι πάνω από το μισό του πληθυσμού, οι οποίο τρέφονται από τις λάσπες. Δεν είμαστε σε τόσο δεινή κατάσταση. Σαφέστατα και οι δουλειές μας έχουν περιοριστεί και τώρα είναι η στιγμή που οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι άλλα πράγματα είναι αυτά που μας εξελίσσουν και μας πάνε παρακάτω και άλλα πράγματα μας χρησιμεύουν στη ζωή για να γίνουμε καλύτεροι και για να ξεχάσουμε όλα αυτά τα περιττά, που μας έχουν φορτώσει αυτοί, οι οποίοι προσπαθούν να μας αποβλακώσουν.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το καλοκαίρι;
Γ.Π: Το καλοκαίρι εγώ θα είμαι στην παράσταση «Ιππής» με το Κρατικό Θέατρο και σε λίγες παραστάσεις με το “I Will Survive”.
Α.Α: Εγώ θα κάνω μόνο τις λίγες παραστάσεις με το “I Will Survive” (γέλια).

Περισσότερα για την παράσταση και για να κερδίσετε προσκλήσεις εδώ.