Οι "Αχαρνής", ο "Πλούτος" αλλά και τραγούδια δικά του, που έχουν αγαπηθεί και τραγουδηθεί τόσο,  θα παρουσιαστούν στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης σε μια βραδιά που εκτός από δεκαέξι μουσικούς και γνωστούς ερμηνευτές θα τον συνοδεύσει και η Χορωδία των Αρσακείων Σχολείων. Άλλωστε οι παραστάσεις έχουν ως σκοπό την ενίσχυση του Ταμείου Υποτροφιώντων Αρσακείων Σχολείων, ώστε να μπορεί να απαλλάσσει συνολικά ή μερικώς από τα δίδακτρα μαθητές που οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν οικονομικά  προβλήματα. Αυτή, λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία για να μιλήσουμε για τα συγκεκριμένα έργα, για τα νέα παιδιά που έχουν ταλέντο και για μερικά τραγούδια του, που θα ευχόταν να μην είναι ακόμη επίκαιρα.

Συνέντευξη στον Κώστα Γιάντσιο

Τι σας οδήγησε αρχικά στον Αριστοφάνη στη δεκαετία του ’70 και του ’80 και γιατί επιστρέψατε σ’ αυτούς τα τελευταία χρόνια;
Μου ‘χε ζητήσει να γράψω τη μουσική ο αξέχαστος Κάρολος Κουν το ’75. Δέχτηκα με ενθουσιασμό αλλά δεν τα βρήκαμε με το μεταφραστή, διότι το πήγαινα αλλού σε σχέση με εκείνον. Το πήγαινα σε μια σάτιρα του βερμπαλισμού της μεταπολίτευσης. Κάθισα και μετέφρασα όλα τα χορικά γιατί έχω τελειώσει σχολείο κλασσικής κατεύθυνσης, και είμαι καλός στα Αρχαία. Από το 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης αποφοίτησα, το ’62, εκεί που είναι τωρα η Πινακοθήκη της Τράπεζας, απέναντι απ’ την Ανάληψη. Παρουσίασα, λοιπόν, τη μετάφρασή μου σε μια μπουάτ στην Πλάκα με νέους τότε τραγουδιστές, ανάμεσα τους οι αξέχαστοι Νίκος Παπάζογλου και Μανώλης Ρασούλης. Αφιέρωσα εκείνη τη δουλειά μου στον αείμνηστο φιλόλογο καθηγητή μας Δημήτριο Βαφειάδη. Τώρα, μου το ζήτησαν τα Αρσάκεια Σχολεία για τις υποτροφίες τους. Το κάνω με χαρά κι ούτε που ζήτησα αμοιβή. Παρουσιάζουμε επίσης τέσσερα χορικά μου απ’ τον "Πλούτο" που ανεβάσαμε με τον Λούκα Ρονγκόνι το ’85 στην Επίδαυρο.

Πως επιλέξατε τους ερμηνευτές που σας συνοδεύουν στη σκηνή;
Είναι καινούργια παιδιά. Παιδιά με περιεχόμενο. Ο Πάνος Μουζουράκης και η Βασιλική Καρακώστα ηχογραφούν, συνθέτουν, ενορχηστρώνουν πειραματίζονται και μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες, είναι εντελώς δοσμένοι σ’ αυτό που κάνουν. Το ίδιο κι ο Γιώργος Μυλωνάς, η Ασπασία Θεοφίλου, ο Άλκης Κωνσταντόπουλος.

Τι σας αρέσει περισσότερο και τι σας δυσκολεύει όταν δουλεύετε και με παιδιά, όπως συμβαίνει τώρα με τη Χορωδία των Αρσακείων Σχολείων της Θεσσαλονίκης;
Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από ένα πλήθος παιδιών που καταφθάνουν στην πρόβα μεταξύ σκανταλιάς και τραγουδιού. Η δασκάλα και μαέστρος τους, η κα Βαρσάμη, τρέχει πάνω κάτω, της βγάζουν την πίστη αλλά το αποτέλεσμα είναι τόσο φωτεινό, τόσο όμορφο…

Ένας μαθητής ή ένας νέος καλλιτέχνης τι πρέπει να φροντίσει να διατηρήσει μέσα σ’ αυτήν τη δύσκολη περίοδο;
Την πίστη του. Και οι μικροί να αγαπάνε τη μαμά τους και την πατρίδα τους.

Αντιλαμβάνεστε ότι κάποιος έχει ταλέντο. Τι τον συμβουλεύετε για τη συνέχεια;
Έχει, βέβαια, δυσκολία να κρατήσεις, όχι μόνο το ταλέντο σου, αλλά και την ίδια σου την πίστη. Αλλά αν τα παρατήσεις αυτό θα σε τρώει σε όλη σου τη ζωή. Καλύτερα να ακολουθείς πάντα το δρόμο της καρδιάς σου.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που ταιριάζει στη σημερινή εποχή, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και τώρα;
Έχω την εντύπωση, αν δεν κάνω λάθος, ότι πολλά από τα «πολιτικά» μου τραγούδια, μολονότι γράφτηκαν σε άλλες εποχές, μοιάζουν σαν να το ήξεραν αυτό που θα συμβεί. Όταν οι ακροατές μου λένε πόσο επίκαιρα είναι κάποια απ’ αυτά, ναι μεν κολακεύομαι σαν καλλιτέχνης, αλλά σαν πολίτης νιώθω απαίσια. Θα προτιμούσα να ‘χαμε προχωρήσει λίγο και να ‘χαν ξεπεραστεί τα τραγουδάκια. Φευ!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.