Στα  "πρόθυρα νευρικής κρίσης"…

Μιλήσαμε για την παράσταση που διακρίνεται για μία αντιστροφή. Συχνά πολύ γνωστά θεατρικά έργα μεταφέρονται στην κινηματογραφική οθόνη. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο και οι "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης" του Αλμοδόβαρ ανεβαίνουν στη θεατρική σκηνή. Από αυτό, λοιπόν, ξεκινήσαμε.

Συνέντευξη στον Κώστα Γιάντσιο

Ήταν εύκολο ή δύσκολο να μεταφερθεί μία κινηματογραφική ταινία σε μια θεατρική σκηνή;
Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αναρωτιόμουν πως θα γίνει κάτι τέτοιο, όταν μου έγινε η πρόταση από τον Θοδωρή Πετρόπουλο, που έκανε τη διασκευή. Χάρη στον ταλαντούχο Θοδωρή και στον πολύ ευρηματικό Κακλέα και με τη σημαντική βοήθεια του Παντελιδάκη του σκηνογράφου, νομίζω ότι καταφέραμε, το ακατόρθωτο. Σκέψου ότι παίζαμε και σε μικρή σκηνή, στο Μικρό Παλάς, σ’ ένα σπιρτόκουτο, κι όμως κατάφεραν να χωρέσουν όλον αυτόν τον πολύχρωμο κόσμο του Αλμοδόβαρ. Κατάφεραν με μεγάλη ακρίβεια να μεταφέρουν την ατμόσφαιρά του με τα χρώματα και τις μουσικές. Εγώ εντυπωσιάστηκα. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό και ειδικά σ’ αυτή τη μικρή σκηνή.

Αν ήσουν θεατής στη συγκεκριμένη παράσταση, τι θα ξεχώριζες;
Θεωρώ ότι είναι μια πολύ φρέσκια ματιά για ένα θέμα που είναι τόσο παλιό, τη σχέση του άνδρα και της γυναίκας και τη διαφορετικότητα των δύο φύλων σε σχέση με το πως αντιμετωπίζουν τον έρωτα. Έχει πολλή κίνηση, δράση, εναλλαγές συναισθημάτων. Ο Αλμοδόβαρ, ο σπουδαίος σκηνοθέτης και συγγραφέας, έχει καταφέρει ώστε οι χαρακτήρες του, ενώ είναι απίστευτα σουρεαλιστικοί, να είναι ταυτόχρονα και πραγματικοί. Τη στιγμή που λες ότι κάτι είναι τραβηγμένο, μπορεί να ανακαλύψεις ότι το έχεις κάνεις και εσύ ή οι φίλες σου.

Το σκηνικό, τα ρούχα, η μουσική παρέμειναν στη δεκαετία του ’80. Γιατί ήταν αυτό απαραίτητο;
Το θέμα σου επιτρέπει να το μεταφέρεις στο σήμερα αλλά είναι μια τόσο ωραία εποχή, τόσο γλυκές οι μνήμες και οι ατμόσφαιρα που νομίζω ότι και αυτό συγκινεί τον κόσμο. Του αρέσει. Να πω ότι έχει κάνει καταπληκτική δουλειά ο Αλέξης Πρίφτης με τη μουσική. Ακούγονται εκπληκτικά κομμάτια. Έρχονται θεατές και μας λένε να βγάλουμε τη μουσική σε cd.

Οι γυναίκες σήμερα έχουν κι άλλους λόγους να βρεθούν στα "πρόθυρα νευρικής κρίσης" σε σχέση με τότε;
Υπάρχουν τόσοι λόγοι, Κώστα μου. Ζούμε σαν τις τρελές. Όλα περνάνε από εμάς. Παιδιά, σπίτια, δουλειές, ας μην κοροϊδευόμαστε. Έχουμε πάρα πολλούς λόγους, ειδικά στην Ελλάδα του σήμερα. Από την άλλη, μία γυναίκα, δεν ξέρω αν οφείλεται στη φύση της ή στην ανάγκη της, είναι αισιόδοξη και βρίσκει τη λύση. Οι Ελληνίδες ξέρουμε να χαμογελάμε και να τα καταφέρνουμε.

Εσένα τι σε φρικάρει;
Η αδικία, το ψέμα και όλοι αυτοί οι βλάκες που βάζουν μπροστά το "εγώ" τους και τα κάνουν μαντάρα στο τέλος. Θέλω να λειτουργώ με άξονα το καλό, για να είναι δυνατό και να νικά ό,τι κακό. Η ζωή είναι μικρή και είναι κρίμα να την αναλώνουμε σε όλη αυτή τη μίρλα. Βέβαια, αν θέλεις μπορείς να είσαι ευάλωτος σε κάθε τι και να τρελαίνεσαι διαρκώς. Ας μη μένεις μόνο στα άσχημα, και να προσπαθείς πάντα για το καλύτερο.

Μου έκανε εντύπωση ότι είναι μια μεγάλη παραγωγή…
Είναι μια παράσταση μ’ έναν πολύ μεγάλο θίασο. Είμαστε έντεκα ηθοποιοί και είναι σημαντικό, όπως καταλαβαίνεις, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς να ανεβαίνουν τέτοιες δαπανηρές παραστάσεις. Δεν έχουμε κάνει καμία έκπτωση σε ό,τι θα δείτε σε σχέση με την Αθήνα κι αυτή είναι πάντα μια αγωνία που έχω όταν πρόκειται να μεταφερθεί αλλού μια παράσταση. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να ανεβαίνουν με ελλείψεις. Έχω μεγάλη αγωνία για το πως θα πάει η παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Ξαφνικά θα βρεθούμε από ένα θέατρο 350 θέσεων σ’ ένα με 1000, με άλλον ήχο, με άλλη ακουστική. Στην Αθήνα δεν είχαμε μικρόφωνα, ενώ εδώ θα χρειαστούν. Γι’ αυτό ήρθαμε αρκετές μέρες πριν την πρεμιέρα εδώ για να παλέψουμε και να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό.

Περισσότερα για την παράσταση αλλά και για να κερδίσετε δωρεάν προσκλήσεις εδώ.